کانون فرهنگی هنری امام خمینی(ره)فلاورجان - کرامات ائمه اطهار(علیهم السلام)

حضرت زینب كبری علیهاالسلام در سال ششم هجری پس از صلح حدیبیه و دو سال پس از تولد حماسه ساز نهضت عاشورا؛ حضرت امام حسین علیه السلام در روز پنجم جمادی الاول سال پنجم یا ششم هجرت در مدینه منوره دیده به جهان گشود.

این درّ گرانبهای نبوی و علوی پس از مادرش، مظهر وجودی پیامبر، علی، فاطمه، حسن و حسین علیهم السلام گردید، و به حق ایشان را زینب یعنی زینت پدر نامیدند.

او در خانواده ای كه به طهارت و پاكی شهرت داشت، دیده به جهان گشود؛ همان محفلی كه آیه «انما یرید الله لیذهب عنكم الرجس اهل البیت و یطهركم تطهیرا» همواره بر عصمتش صحه می گذارد، خانواده ای كه ملائكه غبار در و دیوارش را به تبرك بر دیدگان می نهند و بر آن مباهات می كنند. او را ام كلثوم كبری و صدیقه صغری می خواندند ضمن آنكه نسب نبوی ، تربیت علوی و لطف خداوندی از او فردی با خصوصیات و صفات برجسته ساخته بود، به گونه ای كه با عنوان «عقیله بنی هاشم» نیز خطاب می گردید.

تولد عقیله بنی هاشم با سفر پیامبر همزمان شده بود، از این روی مادرش فاطمه علیهاالسلام از علی علیه السلام خواست نامی برای این نوزاد تعیین كند، اما پدر این امر را به بازگشت پیامبر واگذار كرد. وقتی پیامبر از سفر برگشت ضمن ابراز خشنودی و خرسندی فرمود: «فرزندان فاطمه فرزندان من هستند، اما خداوند، خود درباره آن تصمیم می گیرد.» جبرییل امین الهی نازل شد و سلام خداوند را به رسول پاكش ابلاغ كرد و گفت: باری تعالی می فرماید: «نام این دختر را زینب بگذار كه این نام را در لوح محفوظ نوشته ام» آن گاه رسول خدا زینب علیهاالسلام را در آغوش گرفت، بوسید و فرمود: «به همه سفارش می كنم این دختر را احترام كنید كه او نیز همچون خدیجه است ».

شخصیت ذاتی زینب كبری از بدو تولد تا لحظه رحلت عامل مهمی است كه حیات سراسر افتخار این بانوی عزیز نبوت و امامت را از دیگر بانوان جدا ساخته و در تمامی فراز و نشیبها فطرت خداشناسی و اوصاف رحمانی در وجودش تبلور یافته است و از این رو در صبر و مقاومت، پاكدامنی و عفاف، پشتكار و ایمان، زهد و پارسایی و... زبانزد خاص و عام شده است

وقف اسلام

و دیری نپایید كه زینب علیهاالسلام بسان خدیجه كبری در راه اعتلا و سرافرازی اسلام تمامی مصایب و بلایا را تحمل كرد و با صبر و استقامت و ایثار زمینه رشد و تعالی این دین مقدس را بیش از پیش فراهم ساخت. ایشان در دوران عمر با بركت خویش، مشكلات و رنجهای زیادی را از شهادت پدر و مادر گرفته تا شهادت برادران و فرزندان، و حوادث تلخی چون اسارت و... را تحمل كرد و همین سختی ها از او فردی صبور و بردبار ساخته بود.

صبر زینب؛ صبری خداپسندانه، هدفدار و اندیشمندانه بود. شخصیت ذاتی زینب كبری از بدو تولد تا لحظه رحلت عامل مهمی است كه حیات سراسر افتخار این بانوی عزیز نبوت و امامت را از دیگر بانوان جدا ساخته و در تمامی فراز و نشیبها فطرت خداشناسی و اوصاف رحمانی در وجودش تبلور یافته است و از این رو در صبر و مقاومت، پاكدامنی و عفاف، پشتكار و ایمان، زهد و پارسایی و... زبانزد خاص و عام شده است.

زهد و بندگی

زینب كبری علیهاالسلام را باید نمونه بارز زاهد كامل دانست. او هرچند همسرش از ثروتمندان كم نظیر عرب به شمار می آمد، اما از همه زیبایی های دنیا چشم پوشید و برای رضای خدا و یاری نهضت مقدس برادر ، راه كربلا را در پیش گرفت و در این راه چون كوهی استوار و پا برجا...

ادامه مطلب

نوشته شده توسط گروه فرهنگی وبسایت*ب ش* در 12:32

نظرات:()

:: عزاداری واقعی چیست ؟و عزادار واقعی کیست ؟

عزاداری برای 14 معصوم علیهم السلام ، بخصوص امام حسین علیه السلام نه تنها برای شیعیان ، بلکه برای آیین های دیگر هم از اهمیت خاصی برخور دار است . تا آنجا که در ایام ماه محرم الحرام نه تنها شیعیان بلکه تمامی مذاهب دیگر برای این آقا و سید بزرگوار عزاداری میکنند .

آری ! ما همگی حاضریم برای عزاداری امام حسین علیه السلام از همه چیز خود بگذریم تا حداقل ساعتی برای آن حضرت سوگواری و عزاداری کنیم . تا اینجای مطلب را داشته باشید تا در انتها خودتان به درستی یا نادرستی این ماجرا پی خواهید برد ...

در همه جا ساعت ها وقت و میلیاردها بودجه صرف هزینه عزاداریها می شود و متأسفانه این عزاداریها با تمام اهمیتی که دارند در طول زمان اسلام دچار آفتها و انحرافات و تحریف های مختلفی شده است که نقش این وسیله مهم برای بقای اسلام ناب محمدی صلی الله علیه و آله را تا حد زیادی کمرنگ کرده است و عزاداریهای امروزی نمی تواند نقش سازنده ای در اسلام ایفا کند .

قدرت سازندگی و آثار یک عزاداری صحیح و منطبق با هدف اصلی قیام سید الشهدا علیه السلام به قدری زیاد است که اگر عزاداران از این وسیله ، استفاده کافی و صحیح را ببرند و مانع نفوذ آفات در آن می شدند ، جهان اسلام امروزی وضعیتی کاملاً متفاوت با الآن داشت .

اگر شیعیان به پیام های عاشورایی توجه جدّی می کردند ، و مسیر عزاداری ها و سوگواریها به سمتی که معصومین علیهم السلام خواسته بودند هدایت می شد ، پس از گذشت چندین سال از انقلاب ، شاهد این همه مظاهر زشت و تأسف برانگیز فساد ، فقر ، تبعیض و عقب ماندگی نبودیم و امروزه می توانستیم به عنوان پیشرفته ترین جامعه از لحاظ مادی و معنوی تبدیل شویم .

اگر در عزاداری ها به درس های کربلا توجه بیشتری می شد ، این همه امکانات و بودجه مملکت ما ، صرف مبارزه با ناهنجاریهای گوناگون و آثار طولانی مدت آنها نمی شد و دشمنان اسلام در شبیخون فرهنگی خود در لباس اسلام به این همه پیروزی دست نمی یافتند .

هیچ ملّتی و دینی چنین وسیله قدرت مندی برای پیشرفت و سعادت در دست ندارد و افسوس و هزار افسوس که جامعه اکنونی ما از این وسیله قدرتمند بخوبی استفاده نکرده است .

درجات عزاداری و عزادارن :

عزاداران هم مانند مؤمنان دارای درجاتی هستند که هر درجه میزان قُرب عزادار را به معصومین علیهم السلام نشان میدهد . نا گفته نماند تمامی درجات دارای اجر و ثواب می باشند .

درجه اول :

شخص از مصیبت وارده به امام حسین علیه السلام غمگین و ناراضی می باشد . بدون اینکه این ناراحتی را نشان دهد . این درجه کمترین درجه عزاداری است و پایین تر از آن ، درجه دشمنان حضرت است یعنی شخص به مصائب آگاه باشد ولی ناراحت نگردد و راضی باشد .

درباره این گروه در زیارت وارث چنین آمده :

خداوند لعنت کند امتی را که تو را کشتند و به تو ظلم کردند و خدا لعنت کند امتی را که خبر چنین جنایتی را شنیدند و به آن راضی شدند .

هر کسی از هر دین و آیینی در این درجه ، از ثوابی برخوردار است .

درجه دوم :

در این مرحله عزادار غم و نا رضایتی خود را به شکل های گوناگون از قبیل گرفتگی چهره ، گرفتن حالت بغض و گریه کردن و پوشیدن لباس عزا و به سینه زدن و... بروز می دهد و گاهی تنها و گاهی به همراه دیگران عزاداری می کند . در این درجه هم پیروان دیگر آیین ها وجود دارند .

درجه سوم :

شیعیان بیشترین نفرات را در این درجه دارا می باشند . عزادار تنفر خود را نسبت به عاملین مصیبت و جنایتکاران در حق سید الشهدا علیه السلام و یارانش و بطور کلی همه معصومین علیهم السلام اظهار میکند و بر آنها لعن و نفرین نثار می کند . آنچه موجب پیشرفت عزادار از درجه دوم به درجه سوم شده است ، شناخت وی نسبت به ائمه علیهم السلام می باشد .

عزاداری و آفت آن :

از آفات عزاداری می توان به حذف شدن عنصر معرفت از عزاداری ها و محوریت مسایل عاطفی و تکیه بر ظواهر و رها کردن فلسفه و حکمت عزاداری ها و بزرگداشت ها و تبدیل شدن گریه و سوگواری از یک وسیله خوب و کار آمد به یک هدف اصلی که موجب شده این مجالس کارکرد اصلی خود را از دست بدهد ، اشاره کرد .

عزاداری هم مثل نماز و روزه و حج و قرائت قرآن و ... وقتی به صورت عادت در آید و از کار کرد اصلی آن غافل شود ، در این حالت برای فرد و جامعه خطرناک است . امام علی علیه السلام : برای هر چیزی آفتی است .

مادر همه آفات :

اصلی ترین آفت این است که ما بدون شناخت کامل و دقیق یک امر بخواهیم به آن عمل کنیم و در این صورت حتماً این امر دچار آفت و انحراف می شود ، حال چه این عمل یک کار روز مره باشد یا امور مهمی مثل نماز و روزه و حج و عزاداری باشد . شاید به ظاهر کار ما یک عمل خوب باشد ولی اگر کمی شناخت خود را در مورد آن امر بالا ببریم می بینیم که نه تنها خوب نبوده بلکه دارای ضررهایی نیز می باشد .

امام صادق علیه السلام : خداوند هیچ عملی را جز با شناخت نمی پذیرد .

ادامه مطلب

نوشته شده توسط مدیریت محتوایی در 15:23

نظرات:()

:: طلیعه نور هدایت (ویژه ولادت حضرت امام رضا علیه السلام)

سه ويژگى برجسته مومن در کلام امام رئوف:

مـؤمـن ، مـؤمـن واقعى نيست، مگـر آن كه سه خصلت در او بـاشــد: سنتـى از پـروردگـارش، سنتـى از پيـامبـرش و سنتـى از امـامـش.
اما سنت پروردگارش ، پـوشاندن راز خود است، اما سنت پيغمبرش ، مدارا و نرم رفتارى با مردم است، اما سنت امامـش صبر كردن در زمان تنگدستـى و پريشان حالى است.

پـاداش نيكـى پنهانـى و سزاى افشـا كننـده بــدى:
الـمستتر بـالـحسنة يـعـدل سبعين حسنة، و المذيع بالسيئة مخذول، و المستتر بالسيئة مغفور له.
پنهان كننده كار نيك (پاداشش) برابر هفتاد حسنه است، و آشكاركننده كار بد سـرافكنـده است، و پنهان كننـده كـار بـد آمـرزيـده

ويژگيهاى دهگانه عاقل در کلام امام رئوف:
عقل شخص مسلمـان تمـام نيست، مگر ايـن كه ده خصلت را دارا بـاشـد:
1 ـ از او اميد خير باشد.
2 ـ از بدى او در امان باشند.
3 ـ خير اندك ديگرى را بسيار شمارد.
4 ـ خير بسيار خود را اندك شمارد.
5 ـ هـر چه حـاجت از او خـواهنـد دلتنگ نشـود.
6 ـ در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود.
7 ـ فقـر در راه خـدايـش از تـوانگـرى محبـوبتـر بـاشــ د.
8 ـ خـوارى در راه خـدايـش از عزت بـا دشمنـش محبـوبتـر بـاشــ د.
9 ـ گمنـامـى را از پـرنـامـى خـواهـانتـر بـاشـد.
10 ـ سپس فـرمـود: اما دهمى ! و چيست دهمى ؟ به او گفته شـد: چيست؟ فـرمـود: احـدى را ننگـرد جز ايـن كه بگـويـد او از مـن بهتـر و پـرهيزكـارتـــر است.

ازامام رئوف (ع) به پنج كس اميد نداشته باش:
پنج چيز است كه در هر كس نباشد اميد چيزى از دنيا و آخرت به او نداشته باش
1 ـ كسى كه در نهادش اعتماد نبينى .
2 ـ و كسى كه در سرشتـش كرم نيابـى ،
3 ـ و كسـى كه در آفرينشـش استـوارى نبينى ،
4 ـ و كسى كه در نفسش نجابت نيابى ،
5 ـ و كسى كه از خدايش ترسناك نباشد.

نوشته شده توسط مدیریت محتوایی در 23:10

نظرات:()

:: ولايت عشق و حديث ولادت

ایام فرخنده ولادت پرسرور امام حسین (علیه السلام) علمداردشت نینوا حضرت ابوالفضل(علیه السلام) وامام سجاد(علیه السلام) گرامی باد

ولايت عشق و حديث ولادت

در سال چهارم هجرت(1)، جامعه نوپاى اسلامى با ولادت امام حسين عليه السلام به وجود يكى از قدسيان الهى زينت يافت .

فاطمه زهرا عليها السلام نوزاد فروزان را در قنداق زرد رنگى نزد سرور آفرينش(2)، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم ، آورد و حضرت ضمن رهنمون دخت فروغمندش به استفاده از قنداق سفيد، در گوش راست نو رسيده قدسى اذان و گوش چپ اقامه خواند و جبرييل عليه السلام فرود آمد و فرمود:

خداوند متعال ترا سلام رسانده و مى فرمايد: از آن جا كه على براى تو چون هارون به موسى است ، نوزاد را حسين كه معادل عربى نام شبير، فرزند هارون ، است نامگذارى كن .(3)

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روز هفتم ولادت ، گوسفندى را عقيقه فرمود و بعد از تراشيدن موى سر معشوق الهى ، به وزن موى او نقره(4) صدقه داد.

از آن جا كه شير فاطمه زهرا عليها السلام به جهت بيمارى خشك شده بود، حسين عليه السلام را نزد رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم آورده و آن حضرت به مدت چهل روز با گذراندن انگشت مبارك ابهام و گاهى زبان مباركش در دهان فرزند دلبندش و مكيدن او، حسين را سير مى نمود و اين سبب شد كه گوشت و خون حسين عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم برويد؛ از اينرو پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود كه حسين از من است و من از حسينم .(5)

از بدو تولد، فرشتگان براى عرض تهنيت از يك سو و تسليت از سوى ديگر به محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرود مى آمدند.(6)

ادامه مطلب

نوشته شده توسط مدیریت محتوایی در 20:17

نظرات:()

:: خاطره اي خواندني از توسل رهبر شيعيان عربستان به حضرت زهرا(س)

شيخ الامري رهبر شيعيان عربستان است كه به‌سبب مواضع شيعي خود در دفاع از ائمه اطهار(ع) سال‌ها در زندان وهابيون به سر برده و يك‌بار نيز از طناب دار نجات يافته است.

به گزارش خبرنگار “جهان” از عربستان، سال‌ها پيش اعلاميه هايي در دفاع از شيعيان و حقوق آن‌ها در عربستان و به‌ويژه شهر مدينه بين اقشار مختلف مردم پخش ميشد و حكومت پادشاهي عربستان طي چند روز بسياري از شيعيان را دستگير و سال ها آنها را به زندان انداخت.

شيخ الامري، رهبر شيعيان عربستان به زندان افتاد و با شكايت وهابي ها، دادگاه سعودي وي را به اعدام محكوم كرد.

او پس از چندماه زنداني شدن، سرانجام خود را براي اعدام آماده كرده بود.

البته دادگاه عربستان جرم وي را پخش اعلاميه عليه حكومت و شوراندن شيعيان عليه پادشاهي اين كشور عنوان كرد كه در واقع اقدام وي در جهت دفاع از حقوق شيعيان و پايان دادن به بيحرمتيهاي وهابيون عليه شيعيان بود.

شيخ الامري در مراسم حج سال 79 در گفتگو با يكي از ائمه جمعه ايران كه در مدينه به‌سر مي برد، اين خاطره را تعريف كرد كه همه چيز دست به دست هم داد تا من را اعدام كنند و پس از چندماه زنداني شدن سرانجام روز اعدام فرا رسيد.

من را در ملاء عام و مقابل ديدگاه هزاران شيعه و برخي عاملان حكومت به پاي چوبه دار بردند و طناب را به گردنم انداختند.

به حضرت زهرا(س) توسل كرده و زير لب با خودم گفتم: “يا حضرت زهرا! من فقط براي دفاع از شما و آبروي شما به پاي چوبه دار آمده ام. ياري ام كن”.

وقتي طناب دار را كشيدند، پس از حدود 30 ثانيه طناب پاره شد و من بيهوش شدم و ديگر چيزي از آن لحظه هم به ياد نميآورم. وقتي به هوش آمدم 35 روز گذشته بود و در يكي از بيمارستان‌هاي مدينه بستري بودم و فهميدم نجات يافته‌ام.

طبق قانون كشور عربستان اگر كسي به هر طريقي از طناب اعدام نجات يابد، ديگر هيچ اتهامي متوجه او نيست و كاملاً آزاد است.

نوشته شده توسط مدیریت محتوایی در 19:28

نظرات:()

:: عزا خانه ما را دریابید!(کرامتی ازامام حسین(ع))

استاد مجتهدی نقل می کنند :

خانه اجدادی مرحوم حجت‌الاسلام برقعی محل آمد و شد علمای ربانی و دوستان آل الله در قم بود و خود ایشان نیز در اقامه عزاداری برای سالار شهیدان سعی بلیغی داشتند و معمولاً در دهه اول محرم هر سال پر رونق‌ترین مجالس عزاداری اباعبدالله الحسین (علیه السلام) در منزل ایشان برگزار می‌شد و مورد عنایت طبقات مختلف مردم بود زیرا قدمت یكصد ساله داشت و نذورات بسیاری كه هر سال در اختیار این بیت قرار می‌گرفت حاكی از نتایجی بود كه مردم متدین قم و دیگر شهرها از توسلات خود در آنجا می‌گرفتند.

روزهای تاسوعا و عاشورا شخصیت‌های بزرگی همانند مرحوم علامه طباطبایی (رحمت ‌الله) - صاحب تفسیر المیزان – در این مجالس عزاداری شركت می‌كردند و اغلب به صورت ناشناس در میان مردم عزادار می‌نشستند بر مصائب سالار شهیدان اشك می‌ریختند. بارها شخصاً آن مرحوم را می‌دیدم كه با حضور در آن مجالس، غمگینانه در گوشه‌ای نشسته و بی‌تابانه برای جد بزرگوار خود و مصائب آل الله می‌گریستند و در این حالت سعی می‌كردند كه با گوشه عبا چهره خود را بپوشانند.

مرحوم برقعی (رحمت الله) برای من این قضیه را با انقلاب حال تعریف می‌كردند و می‌گریستند:

(بقیه را در ادامه مطلب بخوانید...)

ادامه مطلب

نوشته شده توسط مدیریت محتوایی در 7:12

نظرات:()

آخرين مطالب ارسالي